Alfabet fonetyczny

Jak czytać zapis wymowy w Beatriz Dictionary

Czym jest IPA?

Wymowa angielskich słów w naszym słowniku jest zapisana w międzynarodowym alfabecie fonetycznym (ang. International Phonetic Alphabet, IPA). Każdy symbol odpowiada dokładnie jednemu dźwiękowi mowy. Dzięki temu zapis fonetyczny jest jednoznaczny — w przeciwieństwie do pisowni angielskiej, w której ta sama litera może oznaczać kilka różnych dźwięków.

Zapis fonetyczny zawsze pojawia się w ukośnikach, na przykład: /kæt/ (cat). To znaczy, że słowo „cat” wymawia się jako trzy dźwięki: k → æ → t.

Krótkie samogłoski

Długie samogłoski

Długie samogłoski zaznaczamy dwukropkiem (ː) po symbolu.

Dwugłoski (dyftongi)

Dwugłoska to płynne przejście z jednej samogłoski w drugą — w tej samej sylabie, bez przerwy.

Spółgłoski

Większość spółgłosek brzmi podobnie jak w języku polskim — najtrudniejsze do nauczenia są zwykle samogłoski. Mimo to kilka spółgłosek jest specyficznych dla angielskiego i warto je sobie utrwalić.

Akcent

W dłuższych słowach jedna sylaba jest wyróżniona — wymawiamy ją głośniej i dłużej. To akcent główny i w zapisie fonetycznym oznaczamy go pionowym apostrofem (ˈ) przed sylabą akcentowaną.

Bardzo długie słowa lub złożenia mają jeszcze akcent poboczny, który zaznaczamy dolnym apostrofem (ˌ):

Brytyjska czy amerykańska?

Każde słowo w Beatriz Dictionary może mieć dwa nagrania wymowy: UK (brytyjska, RP) oraz US (amerykańska, General American). Różnice w zapisie IPA bywają drobne — na przykład „r” w środku/na końcu słowa: w wymowie brytyjskiej zwykle go nie ma, w amerykańskiej jest. Słuchaj nagrań i wybieraj wariant, którego chcesz się nauczyć.

Po co się tego uczyć?

Pisownia angielska jest bardzo niejednorodna — ta sama litera „a” może brzmieć zupełnie inaczej w różnych słowach: about → /əˈbaʊt/, last → /lɑːst/, late → /leɪt/. Nauczenie się symboli IPA zajmie Ci kilka wieczorów, a potem wystarczy spojrzeć na zapis fonetyczny, żeby od razu wiedzieć, jak coś przeczytać. To najszybsza droga do dobrego akcentu w angielskim.